Likwidacja przedsiębiorstwa

Prywatyzacja kapitałowa jest głównym źródłem dochodów budżetowych z prywatyzacji. Znaczna część spółek prywatyzowanych tą metodą to spółki rentowne i o dużej wartości rynkowej. Największymi tego typu prywatyzacjami były prywatyzacja Telekomunikacji Polskiej S.A. w 1998 roku i Polskiego Koncernu Naftowego w 1999 roku.

d)     Likwidacja przedsiębiorstwa z przyczyn ekonomicznych – Celem jej jest zakończenie bytu przedsiębiorstwa zarówno w sensie podmiotowym – jako osoby prawnej, jak i przedmiotowym – jako zorganizowanej masy majątkowej, po zaspokojeniu wierzycieli lub zabezpieczeniu jej wierzytelności.

W myśl ustawy z dnia 13 lipca 1990 roku o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych likwidację przeprowadza się w następujący sposób:

1) Organ założycielski za zgodą Ministra Przekształceń Własnościowych, może zlikwidować przedsiębiorstwo w celu:

a) Sprzedaży przedsiębiorstwa lub zorganizowanych części mienia przedsiębiorstwa,

b) Wniesienia przedsiębiorstwa lub zorganizowanych części mienia do spółki,

c) Oddania na czas oznaczony do odpłatnego korzystania przedsiębiorstwa lub zorganizowanych części mienia przedsiębiorstwa.

2) Decyzję o likwidacji podejmuję organ założycielski z własnej inicjatywy bądź na wniosek rady pracowniczej przedsiębiorstwa.[1]

Swoistą formą prywatyzacji było zagospodarowanie mienia polikwidacyjnego przejmowanego przez Skarb Państwa w oparciu o zapis artykułu 19 Ustawy o przedsiębiorstwach państwowych. Rozwiązanie to dotyczyło likwidacji firmy ze względów ekonomicznych. Przesłanką do podjęcia takiego działania mogły być:

• niemożliwość pokrycia dywidendy z zysku netto;
• wyrok sądu lub decyzja administracyjna zakazująca podmiotowi prowadzenia działalności we wszystkich dotychczasowych dziedzinach,
• wniosek zarządu komisarycznego;
• sytuacja, w której ponad połowa wartości majątku firmy łącznie oddana jest do użytkowania innym osobom na podstawie umów cywilno – prawnych, bądź są to udziały w spółkach czy obligacje.

W ramach tej procedury istniała możliwość zagospodarowania mienia podmiotów o najniższej efektywności, których majątek mógł być alokowany w lepszy sposób. Proces zagospodarowania mienia ruchomego przebiegał sprawnie, natomiast problemy pojawiały się w zakresie przeniesienia własności nieruchomości, czy też mienia socjalnego. Wiązały się one z nieuregulowanym stanem własnościowym tych składników majątku oraz małym popytem na nie. W związku z powyższym proces likwidacji znacznie się wydłużał. Ustawa prywatyzacyjna obowiązywała do 8 kwietnia 1997 roku, kiedy to została zastąpiona przyjętą przez Sejm 30 sierpnia 1996 roku ustawą o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych.