Druga ważna częścią teorii równowagi jest teoria rynku pracy, która wychodzi z zależności miedzy płaca realna a zatrudnieniem. Przedsiębiorcy reagują odwrotnie proporcjonalnie w stosunku do zmiany poziomu płac, pracownicy zaś wprost proporcjonalnie. Przy doskonałej konkurencji wszelkie zachwiania równowagi uruchamiają mechanizmy korygujące, sprowadzające płace do poziomu równowagi obrazuje to poniższy wykres:
Zakładając teraz, że jeśli inwestycje równe są oszczędnościom, a popyt na prace i jej podaż na poziomie płacy realnej z produktywnością krańcowa i pełnym zatrudnieniem, to dochód narodowy wytwarzany jest na poziomie pełnego wykorzystania mocy produkcyjnych, stad też krzywa podaży jest pionowa i niezależna od poziomu cen. Jeśli teraz nastąpi wzrost ilości pieniądza w obiegu wzrośnie popyt z Pg1 do Pg2, wzrosną również płace nominalne tak że płace realne nie ulęgną zmianie, zmieni się popyt nominalny, ale nie realny, dochód realny i zatrudnienie pozostaną bez zmian. W ten sposób mechanizm rynkowy elastycznych cen i płac oraz stopy procentowej utrzymuje dochód narodowy na stałym poziomie w granicach pełnego wykorzystania zdolności produkcyjnych.