praca magisterska z ekonomii
Mocne strony:
- Strategicznie dobre położenie geograficzne warunkujące korzystne warunki produktów rolnych w odniesieniu do rynku zbytu, prężna więź miedzy mieszkańcami wsi i miasta.
- Urodzajne gleby, szczególnie w rejonie Kiedajniajskim oraz Kowieńskim., powodujące intensywny rozwój produkcji rolnej oraz zwiększenie jej konkurencyjności na rynku krajowym.
- Duży potencjał produkcyjny w produkcji i przetwórstwie produktów rolnych.
- Głębokie tradycje oraz nawyki w nasiennictwie, hodowli bydła i produkcji nabiału.
- Większy stopień koncentracji kapitału agrarnego na terenie powiatu Kowieńskiego w porównaniu z innymi powiatami. Dość wyrazista specyfikacja i dywersyfikacja gospodarstw rolnych.
- Stosunkowo małe zanieczyszczenie gleby, powietrza i wody korzystnie sprzyja do powstawania gospodarstw ekologicznych i ich rozwojowi.
- Równomierna, a jednocześnie i gęsta sieć wielkich aglomeracji miejskich oraz mniejszych miast i osiedli. W takim otoczeniu jest lżej formować i modernizować infrastrukturę techniczną, wygodne warunki do rozwoju handlu i rynku usług.
- Morze Kowieńskie, Niemen parki regionalne Panemunes i Dubisa, a także bliskość autostrady VIA BALTIKA korzystnie wpływa na rozwój agrobiznesu.
- Przyszykowany program rozwoju rolnictwa powiatu Kowieńskiego, określone zostały cele i strategiczne kierunki rozwoju.
Słabe strony:
- Zbyt słaba zdolność inwestycyjna rolników i innych jednostek gospodarczych do modernizacji swych gospodarstw oraz do ich przystosowania co ciągłych zmian na rynku krajowym oraz zagranicznym.
- Stosunkowo mała ilość, a w niektórych rejonach brak instytucji państwowych, które zajmują się formowaniem rynku produkcji spożywczej. Nierozwinięty kooperatywny agrohandel co zmniejsz zdolność rolników przenikania na rynki lokalne i krajowe, także zmniejsza szansę utrzymania się na tych rynkach.
- Słabo rozwinięty przemysł przetwórczy, w szczególności przemysł mleczarski i mięsny. Mała koncentracja tego przemysłu w wielkich przedsiębiorstwach. Rynki powiatu Kowieńskiego są zajęte przez produkcję wielkich przedsiębiorstw przetwórczych pochodzących z innych regionów Litwy, także duża ilość produkcji importowanej.
- Nieskończona reforma rolna. Powoduje to zahamowanie w intensywnym tworzeniu się rynku rolnego.
- Dość słaba i w dalszym ciągu pogarszająca się sytuacja potencjału intelektualnego wsi.
- Słabe nawyki w przedsiębiorczości i zarządzaniu.
- Nie stabilny i nie zrównoważony system gospodarstw rolnych. Większość gospodarstw rolnych rolników jest w stadium powstawania. Struktura gospodarstw nie odpowiada wymogom rynkowym i wymogom stawianym przez UE.
- Większa część produkcji rolniczej ( w szczególności mleko, ziemniaki i warzywa) produkowane są na cele osobiste rolników a nie na sprzedaż.
- Dość wysokie nakłady pracy produkcji rolnej spowodowane słabym uzbrojeniem technicznym i nieracjonalną strukturą gospodarstw rolnych.
Możliwości:
- Od 2000-go roku rozpoczął się program Unii Europejskiej wspierania rozwoju rolnictwa i wsi (SAPARD), który stwarza rolnikom, innym jednostkom rolniczym na wsi, przedsiębiorstwom przetwórczym i spółkom dodatkowe możliwości inwestycyjne oraz możliwość modernizacji uzbrojenia technicznego i technologii przetwórczych, a także podwyższenie konkurencyjności wytwarzanej produkcji.
- Duży potencjał naukowy, pozwalający na wdrażanie nowych technologii produkcji, nowych metod organizacyjnych, możliwości podwyższenia kwalifikacji, rozwinięty system doradczy.
- Wzrastające możliwości umocnienia się na rynkach warzywnych, owocowych, rynkach produkcji ekologicznej i różnorodnych produktów nietradycyjnych.
- Powstaje możliwość stosowania nowoczesnych technologii zachodnich, możliwość wykorzystania ich wiadomości o rolnictwie.
Zagrożenia:
- Niski poziom cen na podstawowe produkty rolne, który nie zapewnia dochodu nawet w modernizowanych gospodarstwach.
- Nie stabilna polityka państwa w ustalaniu cen gwarancyjnych na produkcję rolną.
- Ciągły wzrost cen na energię i paliwo oraz na inne niezbędne zasoby produkcyjne.
- Przystosowanie krajowej polityki rolnej do wspólnej polityki rojnej Unii Europejskiej.
- Nierozwinięta polityka regionalna rolnictwa oraz rozwoju wsi.